Dit is het webblog van Peter Kassenaar - Ik geef training en consultancy in het maken van crossplatform mobiele apps en webapps. Trefwoorden: AngularJS, PhoneGap, jQuery/Mobile. HTML5, CSS3, JavaScript, AJAX, JSON. Ik schrijf boeken en artikelen over tal van (ICT-) onderwerpen. Ik was lead developer en directeur bij Yindo - Jouw digitale bibliotheek. Je kunt mij volgen op Twitter.(@PeterKassenaar)

Terug naar de algemene site.

24februari

26

- “Zeg schat, hoe oud waren we ook al weer toen we elkaar leerden kennen?”

- “26, volgens mij”

-“OK, dan spelen we vanavond op 26. Wat vind je daarvan?”

-“Goed plan!”

26 bij roulette in Bellagio, Las Vegas, NV

-- Peter Kassenaar
24 februari 2016

21december

Website aangepast

Aan het einde van het jaar probeer je – zoals iedere keer - nog snel wat klusjes weg te werken die de rest van het jaar zijn blijven liggen. In mijn geval was dat onder meer een update van mijn eigen site.

Mijn focus is de afgelopen jaren meer op het geven van trainingen en minder op het schrijven van boeken komen liggen. Dit werd mijns inziens onvoldoende gereflecteerd in het ontwerp.

Dit was de oude homepage:

Homepage Kassenaar IT Services - oud

Ik heb nu de trainingen een meer prominente plek gegeven en ruimte gereserveerd voor een aantal featured trainingen. Op dit moment zijn dat de trainingen over

  • Angular 2 (nieuw)
  • AngularJS (meest populair in 2015)
  • ES6 en TypeScript (nieuw).

Nu ziet de homepage er zo uit:

Homepage Kassenaar IT Services - nieuw

Is het een verbetering? Verslechtering? Laat het weten, dan kan ik eventueel nog aanpassingen doorvoeren.

Goede feestdagen en een gezond 2016 gewenst!

Peter Kassenaar
-- 21 december 2015

28november

Alsjeblieft, geen online enquêtes meer

Stel: je doet elke week boodschappen bij Albert Heijn. Hoe zou je het vinden als je elke keer bij het verlaten van de supermarkt wordt tegengehouden door een frisse jongen in een blauw jasje die je vriendelijk doch beslist vraagt je mening te geven over de zojuist ondergane “winkelervaring”?

Of – als je dat een keer weigert en wegduikend achter een oude dametje dat wel in de kraag wordt gevat, het pand verlaat – er 's avonds tijdens het avondeten nog een keer wordt aangebeld door diezelfde blauwe tiener. "We hebben gemerkt dat u uw winkelervaring nog niet hebt doorgegeven. Mogen we nog tien minuutjes van uw tijd vragen om dat alsnog te doen?"

Ik denk dat Albert Heijn niet al te lang op je klandizie zou hoeven te rekenen.

Toch is dit precies wat gebeurt bij zo goed als elke online winkel waar je momenteel iets bestelt. Je kunt er donder op zeggen dat je – als het niet dezelfde dag is, dan toch uiterlijk een dag later – een mailtje krijgt met het verzoek een enquête in te vullen, je mening achter te laten, je aankoop te delen of een review te schrijven over het product dat je hebt aangeschaft.

En mocht je daar geen tijd voor hebben, geen zin in hebben of anderszins er niet aan toe gekomen zijn op de link te klikken die in het mailtje staat, krijg je een aanmaning: "We hebben gemerkt dat u uw ervaringen nog niet hebt gedeeld. Mogen we er op rekenen dat… " enzovoort.

Beste alle online retailers: NEE.

Ik ben het ondertussen zat. Hieronde een willekeurige greep uit de enquête-verzoekjes van de afgelopen periode. Het zijn ze niet allemaal, want veel berichtjes kon ik niet meer terugvinden in mijn Trash-map.

poll_coolblue

 

poll_bastion

 

poll_expedia

 

poll_asn

Zeker, ik ben blij dat het openen van een nieuwe bankrekening (gelukkig!) nog maar minder dan vijf minuten kost bij de ASN Bank. Maar ik heb vervolgens geen zin een veelvoud van die tijd te besteden aan het invullen van een online poll zodat de aanbieder "de dienstverlening verder kan verbeteren". Hoe nobel ook. Idem dito bol.com, wehkamp.nl, 123-inkt.nl en alle anderen waar ik deze maand ge-e-shopt heb.

Jazeker, ik wil het best doen, hoor. Kan ik dan ook een factuur sturen voor de gemaakte kosten? Mijn tijd is niet gratis.

Ik overweeg een zwarte lijst aan te leggen van e-winkels die er een agressief follow-upbeleid op na houden. En hier vervolgens nooit meer iets te kopen.

Een aangename online dienstverlening houdt ook in dat je klanten naderhand niet lastig valt met ongevraagde verzoeken mee te helpen je eigen werkprocessen te stroomlijnen.

 

Peter Kassenaar
-- 28 november 2014

19november

Unboxing iPad Air 2

Mijn eerste iPad stamt uit april 2010 en is daarmee ruim 4,5 jaar oud. Ik denk dat het een van de oudste iPads in Nederland is, omdat ik hem in de Verenigde Staten kocht toen hij officieel nog niet in Europa gelanceerd was.

Maar de levensduur van de iPad Classic is door Apple beëindigd. Technisch is het apparaat nog prima, maar er worden geen updates van iOS meer uitgegeven voor deze versie. iOS 5.1.1 is de maximale versie. Tegelijkertijd heeft Apple het app-makers verplicht gesteld om nieuw apps minimaal tegen iOS 6 te compileren. Apps voor iOS 5 worden niet meer geaccepteerd in de Store, met xCode kun je ze zelfs niet eens meer maken. Waarmee de originele iPad effectief om zeep is geholpen.

En: daar kwam ik achter toen ik juist in een app-training bezig was (training PhoneGap). Ik dacht slim te zijn door de avond tevoren ‘nog snel even xCode te updaten’. Waardoor je per saldo de volgende dag met een tablet die dan plotsklaps de functionaliteit van een baksteen heeft, op stap gaat. Tja.

Nu dus maar nóg slimmer geweest en tijdig een nieuwe iPad aangeschaft.

Ik maakte onderstaand filmpje over het unboxing- en activeringsproces van de iPad Air 2.

P.S. Ik kan me de storm van kritiek die op Microsoft nederdaalde nog goed herinneren, toen bleek dat van de beloofde 32GB op de Surface tablet slechts 16GB beschikbaar was voor het installeren van apps (november 2012). Apple fanboys riepen huilend van verontwaardiging de hulp van advocaten en class action-specialisten in om alle ‘benadeelden’ te compenseren.

Bij toeval wierp ik nu echter even een blik op de hoeveelheid ruimte die op mijn ‘16GB’ iPad Air beschikbaar is, direct na installatie. Wat blijkt? Slechts ruim 5 GB (!) vrije ruimte. Op een totaal van 11,7?

Dat betekent dus dat minder dan 35% van de geadverteerde ruimte ook daadwerkelijk gebruikt kan worden. Help me even herinneren; waar heb ik ook al weer al die verontwaardigde blogposts hierover gelezen?……crickets……

iPad_air_storage

Maar verder is het een mooi ding.

-- Peter Kassenaar
19 november 2014

14november

Casino in de nacht

Het is een misverstand dat in Las Vegas altijd alles 24 uur per dag doorgaat.

Jazeker, de (grotere) winkels en de meeste casino’s zijn 24/7 geopend, maar dat wil niet zeggen dat het doorlopend feest is en dat de roulettetafels altijd gevuld zijn.

In de nacht heerst een ander ritme en vinden de normale dingen plaats die elders ook zo veel mogelijk ‘s nachts worden uitgevoerd, zodat overdag de klanten het beste bediend kunnen worden: schoonmaken, onderhoud, inrichtingen veranderen.

Vaak zijn na 21:00 uur de winkels binnen in de casino’s ook gewoon gesloten. De restaurants zijn geopend tot ongeveer 24:00 uur of nog een uurtje langer, maar dan gaat ook daar het slot op de deur. Alleen de Starbucks en de cashier zijn 24 uur per dag geopend. Veel goktafels zijn afgedekt. Aan de tafels die wel geopend zijn zit alleen personeel te wachten op nachtelijke gokkers. Vaak staan ze ook samen rond één tafel met elkaar wat bij te kletsen. ‘s Nachts is er meer personeel dan bezoekers.

En in de nacht ziet zo’n gigantisch casino er dan ineens heel anders uit. Grote, voornamelijk lege ruimten waar verlaten fruitautomaten en videoslots eenzaam staan te knipperen. Ik schoot deze serie foto’s ongeveer rond 03:00-04:00 uur toen ik door jet lag weer niet kon slapen en maar een wandelingetje ging maken.

Grote, lege ruimten

De lobby voor de liften. Niemand te zien, waar je overdag soms wel drie of vier shifts moet wachten voordat je een lift kunt pakken. Wel is in de gang recht tegenover op de foto zojuist een security guard verdwenen. Beveiliging patrouilleert ‘s nachts door de gangen.

MGM Grand lift lobby

Restaurants zijn gesloten. Nu zie je eigenlijk pas hoe ze zijn vormgegeven en dat er best een mooi kleurenspel in het ontwerp zit. Jammer van die (overal foeilelijke) vloerbedekking.

MGM Grand nightlife

Verlaten speelzaal.

Empty Casino floor at MGM Grand

Ook ‘s nachts: onderhoud aan de machines. Altijd eerst een hekje er omheen plaatsen.

Repairing slot machines at MGM Grand

Twintig videoslots met de klep omhoog voor een gezamenlijke softwareupdate.

Repairing slot machines at MGM Grand

Geld

In een casino draait het natuurlijk allemaal om geld. ‘s Nachts rijdt personeel rond met dit soort metalen kluizen om de dagopbrengst van roulettetafels en speelautomaten op te halen. Uit elke automaat of tafel komt een metalen box, ongeveer ter grootte van een schoenendoos die netjes in een vakje wordt geplaatst. De volle geldbox wordt verwisseld voor een lege.  Fotograferen van deze handeling en de rijdende kluizen is eigenlijk niet toegestaan.

Cashing in at MGM Grand

Verlaten Sports Booth. Alle schermen staan aan, maar er is niemand die ze bekijkt.

MGM Grand Sports booth

Poker

Wat wel 24/7 doorgaat zijn de pokertoernooien. Elke drie uur begint een nieuw toernooi aan een tafel. ‘s Nachts zijn dan weliswaar niet alle tafels bezet, maar gespeeld wordt er. Hiervan mogen ook geen foto’s worden gemaakt en de meneer in het wit op de achtergrond komt al aangesneld om me dat duidelijk te maken.

Poker tournamet at MGM Grand

Schoonmaak

Tot slot: overal rijden ‘s nachts schoonmaakkarren, vloerenpoetsers, stofzuigers en andere schoonmaakattributen rond. De vloer van de hotellobby wordt gedweild, de trotse MGM-leeuw wordt opgepoetst voor een nieuwe dag. Maar niet voordat ook hier een hekje omheen is geplaatst.

MGM Grand Empty Lobby

De gele hekjes worden elke keer verschoven als een nieuw stukje vloer wordt geboend. Zo lijkt het eigenlijk alsof de hekken zelfstandig door de ruimte wandelen. Je zou er een leuke stop-motion video van kunnen maken.

Cleaning up MGM Grand Lobby

Peter Kassenaar
-- 14 november 2014

13november

Kennismaken met Microsoft Band

Features on the face of the band

Toen ik viereneenhalf jaar geleden in de USA was, was net de eerste iPad geintroduceerd (“zo kort geleden nog maar?/Zo lang geleden alweer?”). Ik schreef er een blogpost over en kocht er een paar. Het was leuk om al maanden voor de officiële introductie van de iPad in Nederland met het device te kunnen kennismaken.

Datzelfde trucje dacht ik deze week te kunnen herhalen met de Microsoft Band. Want hoewel ook Apple inmiddels een slim horloge heeft aangekondigd met tal van health-gerelateerde en fitness-functies, is de Apple Watch pas in het voorjaar van 2015 verkrijgbaar en dan voorlopig ook alleen in de Verenigde Staten.

En Microsoft Band ligt al gewoon in de winkels. Het zou dus een koud kunstje moeten zijn om de Microsoft Store in Las Vegas te bezoeken en een Band te kopen? Zo makkelijk ging het helaas niet.

Er blijkt onder de Amerikanen een overweldigende vraag te zijn naar het slimme polsbandje en de voorraden in de winkels zijn zo goed als uitverkocht. Een medewerker: “We krijgen maar mondjesmaat nieuwe Bands binnen, en als we er wat hebben, worden ze als eerste uitgeleverd aan de klanten die een backorder hebben geplaatst.”

Microsoft Store - Fashion Mall Las Vegas

Dat feest ging dus niet door. Bovendien blijkt dat de Band voorlopig ook alleen voor de Amerikaanse markt bedoeld is. Ze worden niet verscheept naar andere landen – ik kon dus geen backorder voor Nederland plaatsen – en de bijbehorende app Microsoft Health zou niet verkrijgbaar zijn in buitenlandse App Stores.

UPDATE: ik heb het gecheckt, en voor mijn Windows Phone kan ik inderdaad Health niet vinden in de Nederlandse store. Maar als je een Amerikaanse Microsoft-account hebt, is de app te vinden op http://www.windowsphone.com/nl-nl/store/app/microsoft-health/0168b504-ca18-46b8-b60a-0f6fdc271c81,

Maar gelukkig had een van de medewerkers zelf een Band en mocht ik daar even mee spelen. Zij vertelde op de bekende óóóóver-enthousiaste Amerikaanse manier dat ze ogenblikkelijk verliefd was geworden op de Band zodra ze hem uitpakte en hem sinds de introductie (op 30 oktober j.l.) niet meer af had gedaan. “Kijk maar, ik heb vandaag al 4.976 stappen gelopen, hetgeen niet slecht is voor een doordeweekse woensdag, en ik heb 1290 calorieen verbrand. En hierop zie ik wie een foto op Facebook heeft geplaatst, en zo track ik mijn looproutes. En wist je dat er ook een ingebouwde GPS in zit?” En zo verder. Ook ik zou “direct met de Band willen trouwen” als ik de kans zou hebben. Ze zou meer dan blij zijn om ook voor mij een backorder te plaatsen. En dat ik Nederland woon, “ach, dat zien we dan tegen die tijd wel weer.”

De Microsoft Band wordt het best gedragen met display aan de binnenkant

Ik mocht haar Band even lenen om te voelen hoe het zit en hoe het draaggemak is. Voor wat het waard is, mijn indrukken van vijf tot zeven minuten band-testen:

Pro

  • Het gewicht valt mee. Hij is zwaar, maar voor mannen goed te dragen denk ik. Vergelijkbaar met een polshorloge. Voor smallere (vrouwen)polsen is hij vrij breed.
  • Comfortabel materiaal. Zacht en buigbaar rubber. Vergelijkbaar met sporthorloges.
  • Helder scherm, duidelijke pictogrammen. Geen overdaad aan bedieningsmogelijkheden. Je kunt er direct mee overweg.
  • Sensoren werken direct. Je kunt direct je hartslag aflezen, er zit een microfoon en GPS in, de fitness-app die er bij hoort op je telefoon is duidelijk. Je kunt de band ook gebruiken zonder je telefoon. Deze hoef je dus niet mee te nemen tijdens een rondje hardlopen.
  • Twee knoppen: een om hem aan te zetten en een om een gekozen actie te bevestigen.

Con

  • Het scherm is start en plat en vierkant en voor je gevoel iets te dik. Dikker dan Polar- en andere sporthorloges. Dat komt misschien door alle sensors die er in zitten. Het is –toch- overduidelijk een 1.0-product. Er zal nog verder gesleuteld moeten worden aan het (curve-?)scherm en gewicht om hem helemaal super aan te laten voelen. Hoe zit de Band bijvoorbeeld bij dagelijks werk, als je veel moet typen?
  • Geen bewegingsactivatie. Je kunt hem bijvoorbeeld niet aanzetten met een stemcommando, of door je pols voor je gezicht te bewegen. Je moet altijd eerst op de knop drukken om de Band te activeren.
  • Beperkte set apps vooralsnog. Je kunt er geen eigen apps op installeren; of de Band in de toekomst via een software-update bijgewerkt kan worden met nieuwe features wisten de medewerkers niet.

Conclusie

Ik had er –ondanks de tekortkomingen- graag een aangeschaft, al is het alleen maar om het apparaat te leren kennen. Het is één van de devices die nu in de ‘internet of things’-golf op ons afkomt. Daar gaan we nog veel mee te maken krijgen. De prijs ($199,- of ongeveer EUR 150,-) is te overzien en vergelijkbaar met eenzelfde kwaliteit sporthorloges.

Ik verwacht dat de huidige scherpe randjes (letterlijk) in een volgende versie beter zullen zijn afgewerkt. Het draaggemak en comfort viel me niet tegen, ondanks dat hier in andere blogs op internet vaak schamper over wordt gedaan. En nu maar hopen dat hij ook beschikbaar komt in de rest van de wereld.

Update : 20 november 2014 – vannacht kreeg ik een mailtje van de Microsoft Store dat ze een ‘beperkt aantal exemplaren’ van de Band hadden ontvangen. Als ik nog belangstelling had, kon ik dat aangeven en hem ophalen in de Fashion Show mall. Helaas ben ik nu weer in NL… Maar toch aardig dat ze er aan denken.

mail_ms

 

Peter Kassenaar
-- 13 november 2014

11november

Downtown Las Vegas

De afgelopen keren dat ik in Las Vegas was, heb ik filmpjes gemaakt en stukken geschreven over de luxe hotels op The Strip. Ze zijn eventueel nog steeds beschikbaar op http://www.kassenaar.nl/vegas/.

Gisteren maakt ik een tripje naar het ‘Andere Las Vegas’. Niet de wereld van de overdaad, de glitter en de glamour, maar naar de straatjes daarachter. De wijken waar geen toeristen lopen, maar waar gewone mensen wonen die in Las Vegas hun bestaan proberen vorm te geven. De mannen en vrouwen die in de grote hotels werken als croupier, blackjack-host, schoonmaker, of gewoon een baan hebben als ambtenaar, leraar, vuilnisophaler en meer. Mensen met kinderen, die gewoon naar school gaan. Mensen met problemen als ieder ander. Voor wie het niet elke dag feest is. Waar de glasscherven op straat liggen en de tuinen bestaan uit verdroogde struiken en versleten autobanden.

Op de Strip kun je helicopter-tours boeken. Je vliegt dan vanaf McCarran airport over de grote hotels op de Strip en tevens naar het oude Las Vegas bekend uit de films uit de jaren vijftig. Het deel dat nu Fremont Street en omgeving is. Je cirkelt dan een kwartiertje of twintig minuten boven alle bekende hotels en casino’s en kunt alles vanuit de lucht bekijken. Twee bruisende centra van toerisme, met daartussenin geklemd de gewone man. En asfalt. Heel veel asfalt.

Over dat stuk van Las Vegas – waar de helicopters alleen maar snel overheen vliegen om van het ene naar het andere deel te gaan, maar niet blijven hangen om het eens goed te bekijken – gaat dit verslagje in foto’s.

Downtown entry

Het ‘echte’ Las Vegas sign staat in het zuiden, als je de stad vanuit de snelweg vanuit Los Angeles binnenkomt. Om Downtown Las Vegas een eigen tintje te geven –en wellicht de grandeur wat te verhogen - hebben ze op de invalsweg een kopie geplaatst.

downtown_lv_01

Verval

Ik liep daarna over Paradise Road – what’s in a name – naar het noorden. In Las Vegas is kennelijk – net als in de rest van de Verenigde Staten – veel werk voor letselschade-advocaten en echtscheidingsbemiddelaars. Om de paar meter staan reuze hoge borden met de aansporing hen te bellen en zo het financiële paradijs binnen te halen.

WP_20141110_021

Adviesbureau’s op law-and-order gebied. Vaak vervallen, of met dichtgetimmerde ramen. Hoe wanhopig moet je zijn om je tot een dergelijk bureau te wenden? Zo weggelopen uit een John Grisham-boek, lijkt het.

WP_20141110_018

Talloze huizen zijn verlaten en staan te koop of zijn te huur. Je hoeft niet veel blocks te lopen om deze foto’s te kunnen schieten.

WP_20141110_022

WP_20141110_028

Zou Larry Burns het gered hebben bij de Sheriff-verkiezingen? De staat waarin deze borden zijn achtergelaten doet het niet vermoeden.

WP_20141110_024

Op een willekeurige parkeerplaats is deze gebutste en geblesseerde Ford Pick Up-truck achtergelaten. De nummerplaat is verwijderd, de auto onder een dikke laag woestijnstof en zichtbaar maanden niet gebruikt.

WP_20141110_026

Wedding chapel

En: het is Las Vegas. Dus er kan getrouwd worden. Op alle mogelijke plekken, in ieders achtertuin. Deze ‘wedding chapel’ bestaat uit een stukje kunstgras, een paar verdroogde struiken en een verroeste schommel onder een bouwmarkt-prieeltje. In het grastapijt zijn gaten gevallen en aan de randen krult het op. Er is niemand te zien, de ramen zijn gesloten.WP_20141110_025

Achter de hekken liggen gebroken flessen. Verderop staat een verhuurwinkeltje waar bruidsparen in spé een trouwjapon (1, één) kunnen huren of een tuxedo. Of desgewenst een Elvis-pak. Herstel: het Elvis-pak. Het pak dat in de etalage hangt.

Is dat je nog te veel moeite, dan kun je altijd nog een drive-through wedding organiseren. Dan hoef je de auto niet uit. En dat kan 24 uur per dag.

WP_20141110_032

Verval

Ik weet het niet hoor. Welke ondernemer zou bij het zien van dit soort braakliggende vierkantjes grond nu werkelijk denken, “Yes! DIT is de plek. Hier ga ik mijn droombedrijf starten”? Ook dit witblauwe bord heeft de tand des tijds niet doorstaan. De letters laten los, het blauw verbleekt onder de onbarmhartige Vegas-zon. Want hoewel het half november is, was het toch nog een kleine 30 graden in de schaduw. Onder de oogverblindend blauwe lucht.

WP_20141110_034

Hier wonen mensen. Ik bedoel, letterlijk. Op de volgende foto. Kartonnen dozen met schamele bezittingen, waartussen een vrouw een potje kookt op een butagasstelletje. Op het muurtje ligt een man te slapen. Ik geneer me om er als toerist een foto van te maken. Het lijkt ze niet te kunnen schelen.

WP_20141110_038

En ook hierom is downtown Las Vegas bekend. De stripclubs. Dagelijks naakt. Aankondigingen van wapenshows. Topless cabaret. 24 uur per dag. Datgene waar ze in het ‘fatsoenlijke’ deel van de Strip liever niet al te veel aan herinnerd worden.

WP_20141110_039

WP_20141110_031

 

WP_20141110_037

Positivisme

Maar ook: het zijn Amerikanen. Ze zijn dus altijd optimistisch over de toekomst. En misschien is het volgende hotel dat we uit de grond stampen of oprichten wel succesvol. Het kan immers altijd, nietwaar? Het SLS-hotel waar ik langs liep, heette voorheen het Sahara-hotel en is ondertussen gerenoveerd in 1963-1966, 1969-1999, 2003 en onlangs weer van 2011-2013. Een paar weken geleden heeft het opnieuw zijn deuren geopend.

En ‘renovatie’ betekent hier niet een likje verf of een nieuw behangetje, maar eerder dat het complete hotel wordt gesloopt en dat op dezelfde plek een nieuwer, luxer en nog groter hotel verrijst. Het is werkelijk niet voor te stellen als je het niet met eigen ogen hebt gezien.

Er wordt gebouwd in Las Vegas. Altijd en overal.

Voorwaarts naar een ongetwijfeld betere toekomst. Met of zonder echtscheidingsadvocaten. Met of zonder sheriff Larry Burns.

WP_20141110_041

 

WP_20141110_043

WP_20141110_042

Tot ziens, downtown Las Vegas.

WP_20141110_035

Peter Kassenaar
-- 11 november 2014

14oktober

German heavy metal top-10

De jaren 1980 waarin ik opgroeide, waren de jaren van venijnige muzikale tegenstellingen tussen diverse groepen. Je had onder meer de disco’s, de new wavers en de metalheads. Ik behoorde tot die laatste groep. Hoewel mijn muzikale smaak sindsdien aanmerkelijk verbreed is, heeft jaren 80-metal altijd een warm plekje in mijn hart weten te houden.

Ik moest daar aan denken toen onlangs mijn muziekspeler in de shufflefunctie door stom toeval drie heavy metalsongs achter elkaar afspeelde. En door nóg stommer toeval, realiseerde ik me dat het ook nog eens allemaal Duitse metalnummers waren uit mijn muziekverzameling. Dat zette mij aan het denken: zou het mogelijk zijn een top-10 samen te stellen bestaande uit louter Duitse heavy nummers? Ik ben wat gaan zoeken en verzamelen en uiteindelijk is het me gelukt.

Om het een beetje spannend te houden moest mijn top-10 aan verschillende eisen voldoen (anders zou je net zo makkelijk de nummers 1 t/m 10 van een willekeurige Duitse rockgroep op kunnen lepelen).

  1. Elke artiest mag maar met één nummer vertegenwoordigd zijn. Voor de bekende bands (Scorpions, Accept), betekend dat dit min of meer een signature song moet zijn die de band of artiest het beste vertegenwoordigd.
  2. De band of artiest moet grotendeels Duits zijn. In veel bands spelen of speelden vaak ook Engelsen of Amerikanen mee, maar de achtergrond moest liggen in Hamburg, Bremen, München of een willekeurige andere stand binnen de Bundesrepublik Deutschland.
  3. Ik moet het werk van de artiest of band zelf (fysiek) in mijn bezit hebben. Hetzij op LP, hetzij op cd of (gekopieerde) cassette/tape. Van BASF, dat spreekt ;-)

Die laatste eis (zelf in bezit hebben) bleek nog het lastigst. Zodanig lastig dat ik voor de nummer 10 van mijn lijst een uitzondering heb gemaakt. Maar de overige 9 kan ik nog steeds allemaal zelf in mijn cassettedeck, op mijn platenspeler of in de cd-speler leggen.

Daarom zonder verdere omhaal, mijn persoonlijke top-10 van Duitse rock, metal- en heavy bands. Waar mogelijk aangevuld met wat anekdotische achtergronden en audio- en videomateriaal.

10. Bad Steve – Bad Steve is coming

De nummer 10 in mijn lijst (Bad Steve) is dusdanig onbekend dat ik er geen audio-opnamen van bezit; ze hebben ook maar één album uitgebracht  (Killing The Night), aldus Wikipedia“Bad Steve was a German heavy metal band composed of former Accept members (…) as well as members of more obscure bands Kanaan and Sin City.”

Ik kan er zelfs geen videootje van vinden op YouTube of elders. Ze bestonden ook maar van 1983-1986. In de Metal Archives worden ze desalniettemin genoemd: http://www.metal-archives.com/bands/Bad_Steve/2742.

De reden dat ze toch in mijn top-10 staan, is omdat het een van de bands is waar ik als eerste live naar ben wezen kijken. Ze traden, ergens vroeg in de zomer van –ik vermoed- 1984 op in de muziekkoepel van het Prins Bernhardplantsoen in Hengelo. En ofwel de muziek was dusdanig slecht dat een bandfoto in krant niet gepast zou zijn, ofwel het publiek was dusdanig enthousiast dat het veel leuker was dát af te drukken. Hoe dan ook, het resultaat was dat in Hengelo’s Dagblad van de volgende dag (de krant die inmiddels is opgegaan in Dagblad Tubantia) bij een artikeltje een grote foto stond van publiek dat naar Bad Steve stond te kijken, met een veertien- of vijftienjarige Petertje Kassenaar prominent op de eerste rij. Het was mijn eerste verschijning in een krant en heeft me op het schoolfeest ter afsluiting van het jaar zelfs nog twee consumptiebonnen opgeleverd (“Was jij niet diegene die vorige week in de krant stond?”).

Waarvan akte. Van de muziek weet ik weinig meer. Mocht iemand een opname van Bad Steve hebben, ik houd me aanbevolen. Maar ze hebben me in ieder geval twee drankjes opgeleverd.

9. Grave Digger – Hell Funeral

Grave Digger bestaat al sinds 1980, maar Hell Funeral is een nummer uit 2014. Ik ken ze voornamelijk van de LP War Games (die ik heb), maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het nieuwe materiaal muzikaal gezien een stuk beter is. Daarom dit nummer, met fijne klassieke invloeden aan het begin en een songtekst – die zelfs redelijk verstaanbaar is, vaak een unicum in het trash- en speedgenre – die verwijst naar eerdere nummers en albums die ze hebben gemaakt.

8. Angel Dust – Into the dark past (Album)

Angel Dust, een speedmetalband (1984-1990) uit Dortmund. Ik heb hun debuutalbum Into the dark Past (1986) op cassette. Waarschijnlijk getaped nadat ik hem had geleend uit de bibliotheek in Borne. Ik was speciaal lid geworden van de Bieb in Borne omdat die, in tegenstelling tot de bibliotheek in Hengelo, wél een platenafdeling hadden. Voor één gulden vijfig kon je de nieuwste albums twee weken lenen. Dat betekende dus dat ik minimaal eens per twee weken op de fiets richting Borne toog. Maar meestal vaker.

7. Doro – Breaking the law

Vrouwen en hardrock. Het blijft een lastige combinatie. Hoewel in mijn beleving net zoveel meisjes als jongens van rock hielden (misschien iets meer jongens, maar de meiden waren zeker niet ondervertegenwoordigd en al helemaal geen doetjes), is het cliché dat vrouwen toch vooral voor het oog aanwezig zijn en muzikaal maar weinig in te brengen hebben. En ja, de ordinaire (en betreurde, want door zelfmoord om het leven gekomen) Wendy O. Williams bevestigde dat cliché misschien net iets te veel.

Maar ik was in die jaren ook zeker fan van Warlock, waarvan op mijn studentenkamer in Eelde en later in Groningen zelfs nog een poster hing. Warlock werd rond 1989 opgeheven, maar zangeres Doro Pesch ging in haar eentje verder. En heeft dertig jaar later nog steeds een strot om U tegen te zeggen. Ook in deze Judas Priest-cover Breaking the law, waarmee ze sinds circa 2008 veel succes heeft. Ze draagt de eretitel metal queen met waardigheid.

6. Rammstein – Du Hast

Ik kan niet zeggen dat ik een groot fan ben van Rammstein. Maar het is om een of andere reden onontkoombare muziek. Er spreekt een zekere urgentie uit, zeker uit hun vroege werk. En ze komen uit Duitsland. Dat maakt het ook ongemakkelijk en controversieel. Zeker de semi nazi-achtige wijze waarop ze zichzelf presenteren en waarvan het blijvend onduidelijk is of dit gespeeld dan wel echt is. Dat schuurt. En goede kunst stelt ook vragen. Heeft scherpe randen. En daarom heb ik Rammstein het voordeel van de twijfel gegeven en ze toch een plekje gegeven in deze top-10. En een song uitgekozen die naar mijn idee het best het ritme representeert waarmee je de bruinhemden door de straten ziet marcheren. Ze liggen niet vaak in mijn cd-speler. Maar ze horen hier wel thuis.

5. Helloween – Future World

Over naar vrolijker muziek. Ik heb van de Hamburgse band Helloween de LP’s Keeper of the Seven Keys Part I en  - Part II grijs gedraaid. Het nummer Future World is – samen met de titelsong – een van mijn favorieten. Ook weer veel klassieke invloeden (horen we daar Grieg tijdens het intro en de solo?) en visionaire vergezichten op de toekomst. Na het vertrek van gitarist Kai Hansen en zanger Michael Kiske was de band geen schim meer van zichzelf, maar deze twee monumenten (1986-1989) hebben ze toch maar mooi afgeleverd. Geweldige gitaarduels in het midden van het nummer.

4. U.D.O – Animal House

Nadat zanger Udo Dierkschneider Accept (zie verderop) had verlaten, vormde hij zijn eigen band. Geheel onbaatzuchtig en totaal niet narcistisch U.D.O. genaamd. Maar gelukkig was de muziek, zeker in de beginjaren, beslist te pruimen. Een prima vervolg op Accept, zij het niet zo baanbrekend meer. Animal House was het eerste album. Ik luister er op tape nog wel eens naar. Hier een opname van dit nummer vanaf het Wacken Open Air festival (ook in Duitsland!) uit 2012. Met inmiddels zijn zoon Sven op drums.

3. Scorpions – Coming Home

Als je Scorpions niet kent, heb je de afgelopen dertig, veertig jaar onder een steen geleefd. Bij het grote publiek zijn ze vooral bekend van power ballads als Still Loving You (1984) en Winds of Change (1990), over de grote veranderingen in de Sovjet Unie rond 1990 en over de hereniging van Oost- en West-Duitsland in 1989. Maar daarvoor waren ze al bijna 20 jaar actief en ook de 20 jaar daarna hebben ze nog vele cd’s uitgebracht. Vaak controversieel (de albumhoezen van Virgin Killer en Lovedrive), maar nog vaker baanbrekend en gewoon technisch superieur aan alles wat er verder in metalland verscheen. IJzeren gitaarwerk van Rudolf Schenker en Matthias Jabs, perfect zuivere zang van Klaus Meine (alleen dat Duitse accent!), rock solid composities.

Van alle bands die in deze top-10 staan heb ik Scorpions het vaakst live gezien. Ik schat zo’n vier, vijf keer in Nederland en Duitsland. Altijd goed, altijd vol vuur. Later ( >2000) ook voorspelbaar en (sorry) saai, maar dat is het dilemma van de band met veertig-plus dienstjaren achter de rug. Je vraagt de Rolling Stones ook niet om nummers van hun laatste album te spelen. De klassiekers. Die willen we horen! En voor Scorpions zijn dat er te veel om op te noemen. Rock you like a hurricane, Big City nights, The Zoo, en het nummer dat ik hier heb gekozen als signature song, Coming Home.

Het was het openingsnummer op de World Wide Live-toernee uit 1985, het jaar waarin ik ze voor het eerst live heb gezien. Geweldige ervaring, onblusbare energie spat uit de song.

2. Accept – Fast as a shark

Ik kan me herinneren dat ik de LP Restless and Wild ongezien kocht bij Johan van platenzaak Popeye in Hengelo. Dit op basis van de twee brandende Flying V-gitaren op de cover (‘zonde!’, vond ik toen al).  Meer metal kon je toch niet zijn.

Toen ik thuis de LP op de speler legde, dacht ik de eerste seconden serieus dat er een verkeerde plaat in de hoes was gestopt. Wat was dit? Een Heidi-song? Gejodel in de eerste seconden? Bagger! Rommel! Terug met die rotzooi. Maar nog geen tien seconden later stond ik perplex. Nog nooit, nooit had ik zulk intens en snel gitaarwerk gehoord en ik voel nog steeds het euforische gevoel tijdens de rest van het eerste nummer. De dubbele bassdrum bonkt nog steeds in mijn maag  (herinner je, het was 1983. Wat wisten we nu helemaal. Metallica was nog niet doorgebroken. Engelse bands speelden zware, logge rock met de nadruk op melodieen en vocalen).  Maar deze Duitse gasten braken door de geluidsbarriere met hun nieuwe genre dat al snel speed metal genoemd werd.

Er zullen – zoals bij alle grote ontdekkingen – ongetwijfeld tegelijkertijd en parallel andere bands en plekken zijn geweest die dezelfde ontwikkeling doormaakten, maar voor mij is Fast as a Shark van Accept de geboorte van speed metal. Ik droom de solo’s vanaf 2:25 minuten. En als ik nu, –tig jaar later, nog eens energie nodig heb of in een dipje zit, draai ik dit nummer.

1. Michael Schenker Group – Into the arena

Of het nu heavy-, speed-, power- of wat-voor-metal dan ook is, het draait om de gitaar. Het genre leeft bij de gratie van gitaarhelden. Goden op zes snaren die zijn afgedaald uit de hemel (of hel als je een death-metal aanhanger bent) om ons te laten meegenieten van hun kunsten. En een van de allergrootste op dit gebied is wat mij betreft Michael Schenker. Hij was mijn eerste kennismaking met de heavy, maar toch melodieuze muziek. .Ik was toen 13. Dat het een Duitser is, is in dat geval mooi meegenomen voor deze lijst, maar anders had hij ook op nummer 1 (of toch in ieder geval heel erg hoog) gestaan.

Michael Schenker, geboren als jongere broer van Rudolf die we al bij Scorpions tegenkwamen speelde stiekem op de gitaar van zijn broer als die weg was en de rest is – zoals dat zo mooi heet – geschiedenis. Gitaargod die de weelde niet kon dragen. The Mad Axeman.  Vaak geplaagd door drank-  en drugsproblemen is hij er tot nu toe steeds weer bovenop gekrabbeld.Tot op de dag van vandaag musiceert hij en loopt hij platenzaken af om zijn cd’s te signeren.

Michael Schenker had als tiener al supergoede jaren bij UFO - maar dat is een Britse band - in de jaren 1970 (Strangers in the night is een van de beste live albums ooit opgenomen) en brak daarna door met de groep die tegen wil en dank naar hemzelf was genoemd. Schenker is de anti-frontman. Het is zo’n muzikant die het liefst met zijn rug naar het publiek staat als hij speelt. En als het daarbij even kan ook nog achter een versterker. Natuurlijk heeft hij in de loop der jaren aan podiumpresentatie gewonnen, maar het is vooral een muzikant die liever de gitaar laat spreken dan dat hij zelf met zijn kop in de schijnwerpers gaat staan. Michael Schenker is daarmee het tegenovergestelde van het vaak aanstellerige podiumgedrag van veel van zijn collega’s. Ik zag Schenker een aantal keren live met zijn eigen band en een keer als invaller bij de Scorpions, met een prachtige instrumentale set in het midden van het programma.

Het kan dan ook niet anders of ik moest een instrumentaal nummer kiezen als signature song voor de Michael Schenker Group. Into the arena is dan de voor de hand liggende keuze. Maar kijk en luister zelf ook vooral naar alle andere MSG- en UFO-opnamen.

Peter Kassenaar
-- 14 oktober 2014