Ik geef training in frontend tools en stacks als HTML, JavaScript, TypeScript, React, Angular en Vue. Ik schrijf boeken en artikelen over tal van (ICT-) onderwerpen. Ik was lead developer en directeur bij Yindo - Jouw digitale bibliotheek. Je kunt mij volgen op Twitter(@PeterKassenaar).

In dit blog vind je persoonlijke artikelen, die niet noodzakelijk tech-gerelateerd zijn.

Views and expressions are my own.

Terug naar de algemene site.


My comments on “Top 50 metal bands of all time”

Tags: | Categories: Muziek | English
E-mail | Permalink | Reacties (0) | Post RSSRSS comment feed


No technical stuff here, just a bit of fun.

I Stumbled upon this blogpost, it appeared in my Google Discovery feed I believe. Being a metalhead kid from the 1980’s, I was curious what a 2020 list would look like. I haven’t followed metal closely from – let’s say – 1991, when Kurt Kobain single handedly killed metal with his Nevermind album and the invention of Grunge music, until about 2010.


In the meantime, I listened to a lot of music to broaden my horizons. From Alison Krauss to J.S. Bach and from David Bowie to Madness. But I find myself coming back to metal nowadays and I’m excited by the new subgenres that have come across and all the new bands that arrived.

I feel, with 35+ years of experience under my belt that I am actually entitled to say something about the metal subculture and lists like this.

I did not read the list in advance to see who holds the top spot. I just started with number #50, Killswitch Engage and went on. Page by page, video by video. I noted my remarks as I went along. Again, I swear I didn’t scroll to see the top-10 before I got there :-).

I decided to watch the proposed video clip of every band in this list that I actually knew (whether I knew the song in the video or not). This is the list that I had to watch:


Band, song




Killswitch Engage

My curse

Saw them as a support act for – I think – Metallica in Gelredome, Arnhem in 2004 or 2006. I can only remember the double drum riser. Was quite underwhelmed at the time. In the end this song, My curse, is not a bad song at all, but it won’t end up in my playlist.



I want out

Expected this band to be higher in the list, but that could be due to the fact that it’s a personal favorite of mine. Never saw the original video of this song (from 1988), only live performances. Very, very nice song. One of the first speed/powermetal bands.


Nine Inch Nails

Know the name but can’t remember that I ever listened to a single song of them. So not watching the video.



Never heard of them.


Faith no more

See #48


In Flames

See #47


Five Finger Death Punch

See #47



Roots bloody Roots

Can’t say that I know a lot of them, but I have definitely listened to them back in the eighties. So I had to watch this video. Not bad at all, though it won’t end up on my record player.



It’s a mad house

Saw them as support act for – I think – Iron Maiden, back somewhere in the eighties. The song title and video didn’t ring a bell at first sight, but I remembered the madhouse setting once I saw it. Watched it on headbangers ball on MTV, back in the day. I could even sing along after a chorus or two. Absolutely not as extreme as I remembered Anthrax. Nice and catchy song.


Within Temptation

What about us

Good song, already some 6 years old now. It’s from WT a bit later in their career. Not as bombastic and symphonic as their earlier work, but more the pure metal sound. They should have put in a song/video without Tarja, however. What about us is not representative for their catalog, I believe.


Motley Crue

Kickstart my heart

One of their defining songs. I own a record or two from the Crue, including the 1989 Dr. Feelgood, which sports this song. Nice one. When you are picked up for dead (literally) from the streets after OD’ing, being brought back to life with some shots of adrenalin by a medical nurse who happened to be a fan, and later on write a song about it. So, so Crue.


Marilyn Manson

See #48



See #47



See #47


Amon Amarth

The way of Vikings

Well, I know them, so I had to watch the video, as defined in the rules of this quest. I like the instrumentation, the melodics and the rhythms by this band. But as soon as the singer opens his mouth, I leave. Simply terrible. Don’t like it. No, let me rephrase that. I hate it. The overkill of violence in the clip doesn’t help. But I watched the complete video. Goddammit, it lasted forever. Send me kudos.


Paradise Lost

See #47




At #34. ONLY at #34? My goodness, what follows in the rest of the list? Bismarck, a 2019 song but already a classic in my opinion. Such a strong song from one of the most influential and important bands in the metal scene at this moment. At #34. Sigh.



See #47


Type O Negative

See #47


King Diamond

See #48


Rage against the Machine

See #48


Linkin Park

See also #48. Really can’t remember to have heard a song from them.




Really? #28? Twenty-fucking-eight? See Sabaton. This list is becoming a joke, more or less. Nightwish is around for over two decades (!) now, it is so influential and important that it should have been in the top-15 at a minimum. Is this for real? It is more and more looking like an American List to me. Definitely not European. Anyway, Elan. Beautiful song from one of their best albums, with Floor Janssen, one of the best singers in metal history.



Well, after Nightwish I expected to know about every band in the rest of the list, but really haven’t heard of this group. So, see #47.


Alice in Chains

See #48. I know the name, but not one single song. Sorry.



Also, #48. Death or trash metal, right? Not my cup of tea, though I can appreciate a good melody and interesting chord progression in a song. But I really haven’t heard a single song of Mastodon.


Avenged Sevenfold

See #47. Who are they? Why are they higher in the list than Nightwish?



See #48.


Guns ‘n Roses

Sweet Child o’ mine

Exciting at the time, a bit of a tragical band right now after the reunion. With Axl Rose keeping up appearances and Slash being a caricature of himself with his top hat and bottle of Jack Daniels. This is a relevant song, though. Never saw them live.



Holy Diver

Of course. One of the best, if not the best metal singers of all time, out of the top-20. Ronnie Dio could have been the father of all the bands in this list that I don’t know. This list is composed by idiots, or people who are too young to know on which shoulder of giants the current bands stand. Listen to the intensity of Holy Diver. Not the fastest, not the heaviest sound, but my god, what vocals. Joakim of Sabaton played a bit of Holy Diver on his keyboard at concerts, during their last tour. As a homage, I assume.


Lamb of God

See #47. Who the fuck is Lamb of God? Have I missed that much during my absence?


Dream Theater

Another Day

Well, this is actually where I would expect a band like Dream Theater. Very influential, quite important on their own. I didn’t know the song Another Day, don’t especially like the saxophone in it. It just doesn’t fit, even in a ballad. I understand the song is about cancer. Very sad, but that doesn’t make this song any better. Not bad, but definitely not their best, I think.


System of a Down

See #48. Have heard of them, but never heard them.



Sorry. See #47. Never heard of them.



Ace of Spades

What can you say. If you haven’t heard of Motorhead, you’ve been living under a rock. Good song, decent position in my opinion. Lemmy is the only bass player I know who doesn’t care for playing it as a bass guitar. He plays it just like a guitar, with chords and solos and all. Love the classic line-up with Eddy Clark and Philthy Taylor.



Du Hast

I don’t particularly like Rammstein, I don’t particularly hate them. They just passed me by, somehow. It’s OK. I like it when a band sings German though. It’s a good language for metal.



Burgerkill. Who? Burgergkill? at #14? See #47.



Holy wars…the punishment due

Classic story of Dave Mustaine, being kicked out of Metallica and forming his own band as a revenge. And what a band. You may not like Megadeth much (personally I don’t own a single record or cd from them), but you can’t deny their importance.




I know Opeth but am not really into their style. I can appreciate their music though. But…higher on the list, much higer than Dio? Come on!



Fear Inoculum

I have to admit I only know Tool from the Guitar Hero franchise. I have the critically acclaimed 2019 album Fear Inoculum in my Spotify playlist, but rarely listen to it.



Gimme Chocolate

Oh pease, gimme a break. This can’t be serious right? Babymetal is admittedly entertaining, but most important metal bands of all time? People who voted for this Japanese formula franchise have clearly lost their minds. However, I know them, so I had to watch the Gimme Chocolate video. The whole 4:03 minutes.


Judas Priest


Well, at least the Priest is in the top-10 and they are higher than Babymetal. I expect all the bands in the top-10 to be equally important (with the exception of #10) and it is hard to order them. I ranked Priest a bit higher though, than at #9. They are arguably the most metal of all metal bands. I consider Judas Priest the best band that I never saw live. Yeah, shame on me. Painkiller is a good and heavy song. Not as good as the ones from the British Steel – Defenders of the faith – Screaming for Vengeance era, but not as bad as the Jugulator ones. Rob Halfords vocals are breathtaking here. Together with Dio he is in the top 5 of metal vocalists of all time. Classical double guitar Priest solos. “Breaking the what? Breaking the what?”



Fucking WHAT? See #47. Am I that dumb? Have I missed so much? Literally never ever even heard the name of this band.



Raining Blood

Ah, good old Slayer. Not my alltime favorite, but at least I don’t feel completely stupid now that I discover them on #7. A position where they belong, in my opinion. Of course in the lineup with the late guitarist Jeff Hanneman




I didn’t know this song, but I of course knew Pantera, with the regretted Dimebag Darrel, who was shot on stage by a ‘fan’. Quite influential, though not exceptional, IMO. Just not great songwriting, no surprising chord progressions, not very original, not the best singer. Pantera is well… OK, I guess. Would rank them outside the top-10.




I know the band is quite popular and has a huge, huge amount of fans. I just didn’t listen to it much. What is that gimmick with the masks? Again, I think this one went popular when I wasn’t into metal that much. Hmmm, can’t say that I missed much. Should not rank this band on #5, though. Then again, I’m an old fart.




Well, as much as I love AC/DC, I thought this was a metal list. And AC/DC is a lot. Like important, one of the biggest live bands on earth, one of the longest lasting bands, and what not. I own their complete catalogue on LP and cd. But it’s not metal I should say. It’s just kick-ass bluesy rock ‘n roll, notched a few bars up. Then again, Motorhead is also on this list. So yeah. AC/DC should be here also. A position of #4 does them justice. I don’t rank Thunderstruck one of their best songs, but it has definitely become a signature song of the Australian behemoth.


Black Sabbath


Yeah, well. Again, maybe not really metal, but at least metal before it even existed. This band of course defined metal. Especially with the classic Ozzy-lineup. The #3 spot makes up for the absence of Ozzy as a standalone artist in this list. What other song than Paranoid could be picked from Sabbath? Quick reminder: it is from 1970, so it is a mind blowing 50 years old this year. Half a century!


Iron Maiden

The Wicker Man

Completely agree here. Maiden is one of the bands I saw live the most I think. For the last time in the summer of 2018, with their Legacy of the Beast tour. Inexhaustible they tour the world. For a staggering 40 years now. Saw them for the first time on the legendary Live after Death tour in 1984. Iron Maiden is definitely one of the most influential bands around. What can I say. Well, allright. The Wicker Man might not be their most defining song, but admittedly it’s a good one. Brilliant bass play by Steve Harris. I think it’s from the Brave new World era, when Bruce Dickinson and Adrian Smith returned, only to rise to new heights. So, so good.



Nothing else matters

The moment I saw this list pop up, I thought “well, I’ll eat my boots if Metallica isn’t in the #1 spot.” And rightfully they are. I was literally blown away when I first heard the Kill em All album, at the age of 14, in the room of a friend of mine. The black, red and white album cover more or less defined my life at that point. A few years later, in middle school we formed a band and won a playback contest at the school dance, doing Whiplash. I was James Hetfield. I was actually the singer in a metal band at that time, though I faked the guitar parts – couldn’t play a note in real life, haha. I’m not that much into trash or death metal as you may have guessed by now, but Metallica is a part of my life. Saw them live a lot of times. Metallica is the biggest metal band of all time. Period.


Having read the whole list now and watched all the videos of the bands I knew (even if I didn’t know the song), I went back to the first page of the original blog. It states Here's, officially, the 50 best metal bands in the world. As voted by you.” But I think the “you” here is very, very American. I feel the visitors of this website, and hence the voters are mostly coming from the North American continent and therefore it is a very American List.


Missing bands

Composed by American voters. Otherwise I can’t explain the inclusion of bands like Killswitch Engage, Korn, System of a Down and, god forgive, Babymetal. At the same time, I can’t explain the absence of bands like Ozzy Osbourne, Scorpions (selling 110 million records worldwide! More than Iron Maiden, just a couple of millions less than Metallica), Def Leppard, Michael Schenker, Accept and more European bands that definitely shaped and defined metal.

Sure, the list also doesn’t include Kiss, Whitesnake, WASP, and Van Halen (which are also American bands) but maybe the voters are to young to know them. Although they do vote for Paranoid, strangely.


Remember, metal didn’t arrive in the US untill the birth of Metallica – a band that is formed mainly by James Hetfield and Lars Ullrich, a Dane, for Christ sake. Thus, even the roots of Metallica are 50% European! Sure, it took of then, but not to the extent that this list pretends, I feel.

Also, a lot more – regarding to metal – is happening in Europe right now than in the US. And I feel the ‘modern’ European [powermetal] bands aren’t given enough credits in this list. Think Sabaton, Beast in Black, Nightwish, Within Temptation, Amaranthe, Stratovarius, Hammerfall, Dragonforce, Powerwolf, to name just a few.


I will now continue to watch and listen to the bands that I didn’t know. But a report on that will be for another time…

Peter Kassenaar – 29 March 2020


German heavy metal top-10

De jaren 1980 waarin ik opgroeide, waren de jaren van venijnige muzikale tegenstellingen tussen diverse groepen. Je had onder meer de disco’s, de new wavers en de metalheads. Ik behoorde tot die laatste groep. Hoewel mijn muzikale smaak sindsdien aanmerkelijk verbreed is, heeft jaren 80-metal altijd een warm plekje in mijn hart weten te houden.

Ik moest daar aan denken toen onlangs mijn muziekspeler in de shufflefunctie door stom toeval drie heavy metalsongs achter elkaar afspeelde. En door nóg stommer toeval, realiseerde ik me dat het ook nog eens allemaal Duitse metalnummers waren uit mijn muziekverzameling. Dat zette mij aan het denken: zou het mogelijk zijn een top-10 samen te stellen bestaande uit louter Duitse heavy nummers? Ik ben wat gaan zoeken en verzamelen en uiteindelijk is het me gelukt.

Om het een beetje spannend te houden moest mijn top-10 aan verschillende eisen voldoen (anders zou je net zo makkelijk de nummers 1 t/m 10 van een willekeurige Duitse rockgroep op kunnen lepelen).

  1. Elke artiest mag maar met één nummer vertegenwoordigd zijn. Voor de bekende bands (Scorpions, Accept), betekend dat dit min of meer een signature song moet zijn die de band of artiest het beste vertegenwoordigd.
  2. De band of artiest moet grotendeels Duits zijn. In veel bands spelen of speelden vaak ook Engelsen of Amerikanen mee, maar de achtergrond moest liggen in Hamburg, Bremen, München of een willekeurige andere stand binnen de Bundesrepublik Deutschland.
  3. Ik moet het werk van de artiest of band zelf (fysiek) in mijn bezit hebben. Hetzij op LP, hetzij op cd of (gekopieerde) cassette/tape. Van BASF, dat spreekt ;-)

Die laatste eis (zelf in bezit hebben) bleek nog het lastigst. Zodanig lastig dat ik voor de nummer 10 van mijn lijst een uitzondering heb gemaakt. Maar de overige 9 kan ik nog steeds allemaal zelf in mijn cassettedeck, op mijn platenspeler of in de cd-speler leggen.

Daarom zonder verdere omhaal, mijn persoonlijke top-10 van Duitse rock, metal- en heavy bands. Waar mogelijk aangevuld met wat anekdotische achtergronden en audio- en videomateriaal.

10. Bad Steve – Bad Steve is coming

De nummer 10 in mijn lijst (Bad Steve) is dusdanig onbekend dat ik er geen audio-opnamen van bezit; ze hebben ook maar één album uitgebracht  (Killing The Night), aldus Wikipedia“Bad Steve was a German heavy metal band composed of former Accept members (…) as well as members of more obscure bands Kanaan and Sin City.”

Ik kan er zelfs geen videootje van vinden op YouTube of elders. Ze bestonden ook maar van 1983-1986. In de Metal Archives worden ze desalniettemin genoemd: http://www.metal-archives.com/bands/Bad_Steve/2742.

De reden dat ze toch in mijn top-10 staan, is omdat het een van de bands is waar ik als eerste live naar ben wezen kijken. Ze traden, ergens vroeg in de zomer van –ik vermoed- 1984 op in de muziekkoepel van het Prins Bernhardplantsoen in Hengelo. En ofwel de muziek was dusdanig slecht dat een bandfoto in krant niet gepast zou zijn, ofwel het publiek was dusdanig enthousiast dat het veel leuker was dát af te drukken. Hoe dan ook, het resultaat was dat in Hengelo’s Dagblad van de volgende dag (de krant die inmiddels is opgegaan in Dagblad Tubantia) bij een artikeltje een grote foto stond van publiek dat naar Bad Steve stond te kijken, met een veertien- of vijftienjarige Petertje Kassenaar prominent op de eerste rij. Het was mijn eerste verschijning in een krant en heeft me op het schoolfeest ter afsluiting van het jaar zelfs nog twee consumptiebonnen opgeleverd (“Was jij niet diegene die vorige week in de krant stond?”).

Waarvan akte. Van de muziek weet ik weinig meer. Mocht iemand een opname van Bad Steve hebben, ik houd me aanbevolen. Maar ze hebben me in ieder geval twee drankjes opgeleverd.

9. Grave Digger – Hell Funeral

Grave Digger bestaat al sinds 1980, maar Hell Funeral is een nummer uit 2014. Ik ken ze voornamelijk van de LP War Games (die ik heb), maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het nieuwe materiaal muzikaal gezien een stuk beter is. Daarom dit nummer, met fijne klassieke invloeden aan het begin en een songtekst – die zelfs redelijk verstaanbaar is, vaak een unicum in het trash- en speedgenre – die verwijst naar eerdere nummers en albums die ze hebben gemaakt.

8. Angel Dust – Into the dark past (Album)

Angel Dust, een speedmetalband (1984-1990) uit Dortmund. Ik heb hun debuutalbum Into the dark Past (1986) op cassette. Waarschijnlijk getaped nadat ik hem had geleend uit de bibliotheek in Borne. Ik was speciaal lid geworden van de Bieb in Borne omdat die, in tegenstelling tot de bibliotheek in Hengelo, wél een platenafdeling hadden. Voor één gulden vijfig kon je de nieuwste albums twee weken lenen. Dat betekende dus dat ik minimaal eens per twee weken op de fiets richting Borne toog. Maar meestal vaker.

7. Doro – Breaking the law

Vrouwen en hardrock. Het blijft een lastige combinatie. Hoewel in mijn beleving net zoveel meisjes als jongens van rock hielden (misschien iets meer jongens, maar de meiden waren zeker niet ondervertegenwoordigd en al helemaal geen doetjes), is het cliché dat vrouwen toch vooral voor het oog aanwezig zijn en muzikaal maar weinig in te brengen hebben. En ja, de ordinaire (en betreurde, want door zelfmoord om het leven gekomen) Wendy O. Williams bevestigde dat cliché misschien net iets te veel.

Maar ik was in die jaren ook zeker fan van Warlock, waarvan op mijn studentenkamer in Eelde en later in Groningen zelfs nog een poster hing. Warlock werd rond 1989 opgeheven, maar zangeres Doro Pesch ging in haar eentje verder. En heeft dertig jaar later nog steeds een strot om U tegen te zeggen. Ook in deze Judas Priest-cover Breaking the law, waarmee ze sinds circa 2008 veel succes heeft. Ze draagt de eretitel metal queen met waardigheid.

6. Rammstein – Du Hast

Ik kan niet zeggen dat ik een groot fan ben van Rammstein. Maar het is om een of andere reden onontkoombare muziek. Er spreekt een zekere urgentie uit, zeker uit hun vroege werk. En ze komen uit Duitsland. Dat maakt het ook ongemakkelijk en controversieel. Zeker de semi nazi-achtige wijze waarop ze zichzelf presenteren en waarvan het blijvend onduidelijk is of dit gespeeld dan wel echt is. Dat schuurt. En goede kunst stelt ook vragen. Heeft scherpe randen. En daarom heb ik Rammstein het voordeel van de twijfel gegeven en ze toch een plekje gegeven in deze top-10. En een song uitgekozen die naar mijn idee het best het ritme representeert waarmee je de bruinhemden door de straten ziet marcheren. Ze liggen niet vaak in mijn cd-speler. Maar ze horen hier wel thuis.

5. Helloween – Future World

Over naar vrolijker muziek. Ik heb van de Hamburgse band Helloween de LP’s Keeper of the Seven Keys Part I en  - Part II grijs gedraaid. Het nummer Future World is – samen met de titelsong – een van mijn favorieten. Ook weer veel klassieke invloeden (horen we daar Grieg tijdens het intro en de solo?) en visionaire vergezichten op de toekomst. Na het vertrek van gitarist Kai Hansen en zanger Michael Kiske was de band geen schim meer van zichzelf, maar deze twee monumenten (1986-1989) hebben ze toch maar mooi afgeleverd. Geweldige gitaarduels in het midden van het nummer.

4. U.D.O – Animal House

Nadat zanger Udo Dierkschneider Accept (zie verderop) had verlaten, vormde hij zijn eigen band. Geheel onbaatzuchtig en totaal niet narcistisch U.D.O. genaamd. Maar gelukkig was de muziek, zeker in de beginjaren, beslist te pruimen. Een prima vervolg op Accept, zij het niet zo baanbrekend meer. Animal House was het eerste album. Ik luister er op tape nog wel eens naar. Hier een opname van dit nummer vanaf het Wacken Open Air festival (ook in Duitsland!) uit 2012. Met inmiddels zijn zoon Sven op drums.

3. Scorpions – Coming Home

Als je Scorpions niet kent, heb je de afgelopen dertig, veertig jaar onder een steen geleefd. Bij het grote publiek zijn ze vooral bekend van power ballads als Still Loving You (1984) en Winds of Change (1990), over de grote veranderingen in de Sovjet Unie rond 1990 en over de hereniging van Oost- en West-Duitsland in 1989. Maar daarvoor waren ze al bijna 20 jaar actief en ook de 20 jaar daarna hebben ze nog vele cd’s uitgebracht. Vaak controversieel (de albumhoezen van Virgin Killer en Lovedrive), maar nog vaker baanbrekend en gewoon technisch superieur aan alles wat er verder in metalland verscheen. IJzeren gitaarwerk van Rudolf Schenker en Matthias Jabs, perfect zuivere zang van Klaus Meine (alleen dat Duitse accent!), rock solid composities.

Van alle bands die in deze top-10 staan heb ik Scorpions het vaakst live gezien. Ik schat zo’n vier, vijf keer in Nederland en Duitsland. Altijd goed, altijd vol vuur. Later ( >2000) ook voorspelbaar en (sorry) saai, maar dat is het dilemma van de band met veertig-plus dienstjaren achter de rug. Je vraagt de Rolling Stones ook niet om nummers van hun laatste album te spelen. De klassiekers. Die willen we horen! En voor Scorpions zijn dat er te veel om op te noemen. Rock you like a hurricane, Big City nights, The Zoo, en het nummer dat ik hier heb gekozen als signature song, Coming Home.

Het was het openingsnummer op de World Wide Live-toernee uit 1985, het jaar waarin ik ze voor het eerst live heb gezien. Geweldige ervaring, onblusbare energie spat uit de song.

2. Accept – Fast as a shark

Ik kan me herinneren dat ik de LP Restless and Wild ongezien kocht bij Johan van platenzaak Popeye in Hengelo. Dit op basis van de twee brandende Flying V-gitaren op de cover (‘zonde!’, vond ik toen al).  Meer metal kon je toch niet zijn.

Toen ik thuis de LP op de speler legde, dacht ik de eerste seconden serieus dat er een verkeerde plaat in de hoes was gestopt. Wat was dit? Een Heidi-song? Gejodel in de eerste seconden? Bagger! Rommel! Terug met die rotzooi. Maar nog geen tien seconden later stond ik perplex. Nog nooit, nooit had ik zulk intens en snel gitaarwerk gehoord en ik voel nog steeds het euforische gevoel tijdens de rest van het eerste nummer. De dubbele bassdrum bonkt nog steeds in mijn maag  (herinner je, het was 1983. Wat wisten we nu helemaal. Metallica was nog niet doorgebroken. Engelse bands speelden zware, logge rock met de nadruk op melodieen en vocalen).  Maar deze Duitse gasten braken door de geluidsbarriere met hun nieuwe genre dat al snel speed metal genoemd werd.

Er zullen – zoals bij alle grote ontdekkingen – ongetwijfeld tegelijkertijd en parallel andere bands en plekken zijn geweest die dezelfde ontwikkeling doormaakten, maar voor mij is Fast as a Shark van Accept de geboorte van speed metal. Ik droom de solo’s vanaf 2:25 minuten. En als ik nu, –tig jaar later, nog eens energie nodig heb of in een dipje zit, draai ik dit nummer.

1. Michael Schenker Group – Into the arena

Of het nu heavy-, speed-, power- of wat-voor-metal dan ook is, het draait om de gitaar. Het genre leeft bij de gratie van gitaarhelden. Goden op zes snaren die zijn afgedaald uit de hemel (of hel als je een death-metal aanhanger bent) om ons te laten meegenieten van hun kunsten. En een van de allergrootste op dit gebied is wat mij betreft Michael Schenker. Hij was mijn eerste kennismaking met de heavy, maar toch melodieuze muziek. .Ik was toen 13. Dat het een Duitser is, is in dat geval mooi meegenomen voor deze lijst, maar anders had hij ook op nummer 1 (of toch in ieder geval heel erg hoog) gestaan.

Michael Schenker, geboren als jongere broer van Rudolf die we al bij Scorpions tegenkwamen speelde stiekem op de gitaar van zijn broer als die weg was en de rest is – zoals dat zo mooi heet – geschiedenis. Gitaargod die de weelde niet kon dragen. The Mad Axeman.  Vaak geplaagd door drank-  en drugsproblemen is hij er tot nu toe steeds weer bovenop gekrabbeld.Tot op de dag van vandaag musiceert hij en loopt hij platenzaken af om zijn cd’s te signeren.

Michael Schenker had als tiener al supergoede jaren bij UFO - maar dat is een Britse band - in de jaren 1970 (Strangers in the night is een van de beste live albums ooit opgenomen) en brak daarna door met de groep die tegen wil en dank naar hemzelf was genoemd. Schenker is de anti-frontman. Het is zo’n muzikant die het liefst met zijn rug naar het publiek staat als hij speelt. En als het daarbij even kan ook nog achter een versterker. Natuurlijk heeft hij in de loop der jaren aan podiumpresentatie gewonnen, maar het is vooral een muzikant die liever de gitaar laat spreken dan dat hij zelf met zijn kop in de schijnwerpers gaat staan. Michael Schenker is daarmee het tegenovergestelde van het vaak aanstellerige podiumgedrag van veel van zijn collega’s. Ik zag Schenker een aantal keren live met zijn eigen band en een keer als invaller bij de Scorpions, met een prachtige instrumentale set in het midden van het programma.

Het kan dan ook niet anders of ik moest een instrumentaal nummer kiezen als signature song voor de Michael Schenker Group. Into the arena is dan de voor de hand liggende keuze. Maar kijk en luister zelf ook vooral naar alle andere MSG- en UFO-opnamen.

Peter Kassenaar
-- 14 oktober 2014


Daddy Sang Bass – In memoriam Johnny Cash

Johnny Cash Vandaag is het 8 jaar geleden dat Johnny Cash (26 februari 1932 – 12 september 2003) overleed. Johnny Cash was een van de invloedrijkste muzikanten in het country genre, maar (op latere leeftijd) ook daarbuiten. Hij bleef tot op hoge leeftijd experimenteren met muziek en werkte onder andere samen met rockbands als Nine Inch Nails en diverse hiphop-acts.
Ik houd erg van Johnny Cash.
De live-albums At Folsom Prison en At San Quentin behoren wat mijn betreft tot hoogtepunten uit zijn oeuvre en staan hoog op mijn iTunes playlists. Ze bezorgden Johnny Cash het imago van een outlaw – hij was de eerste artiest die optrad in gevangenissen en daar platen van uitbracht. Er werd schande van gesproken en men fluisterde dat de songtekst van het liedje Folsom Prison Blues (‘I shot a man in Reno, just to watch him die’) op waarheid berustte (hetgeen overigens niet het geval was). Om de context aan te geven: we spreken over de jaren zestig van de vorige eeuw, het diepe (en diepgelovige) zuiden van Amerika. De rassenscheiding was nog maar net enkele jaren afgeschaft.
Het optreden in gevangenissen zou een soort handtekening worden voor Cash. Behalve de twee genoemde albums, heeft hij tientallen andere optredens in gevangenissen op zijn naam staan.

Daddy Sang Bass

Soms wordt een song groter dan degene die hem voor het eerst uitvoert. Dan kom je het liedje in allerlei variaties en uitgevoerd door artiesten van allerlei pluimage tegen.
Dat gevoel heb ik heel erg bij het nummer Daddy Sang Bass van Cash (oorspronkelijk overigens geschreven door Carl Perkins). Op YouTube vond ik drie clips die de ontwikkeling ervan mooi illustreren.


Eerst het origineel, door Cash zelf uitgevoerd tijdens een van zijn gevangenisoptredens (Cummins Prison in Grady, Arkansas op 15 april 1969). Eerlijke country rock-n-roll met een gitaar, een drumstel en twee microfoons.


Vervolgens zie je dat de commercie er mee aan de haal gaat en dat er allerlei aalgladde en buitengewoon Amerikaanse varianten (ik kan er even geen ander woord voor vinden) van opduiken. Dames en heren met onberispelijk geföhnd haar brengen de song in een keurig arrangement, ontdaan van alle scherpe randjes. Bijvoorbeeld deze, van de in de USA zeer populaire vocale gospelgroep Gaither:
En toch, en toch, kan ik ook deze versie wel pruimen. Omdat het in de basis een geweldig nummer is (de ‘Little brother’ in het liedje slaat bijvoorbeeld op het jongere broertje van Johnny Cash dat al als kind is overleden). En zingen kunnen ze natuurlijk wel, de jongens en meisjes van Gaither.


Helaas komt Johny Cash ten gevolge van diabetes (en verdriet om zijn eerder dat jaar gestorven vrouw June Carter Cash) in 2003 al op 71-jarige leeftijd te te overlijden. Hij wordt geëerd met een Tribute-concert, waarin tal van artiesten bekende Cash-nummers ten gehore brengen.
Het concert wordt afgesloten door Jerry Lee Lewis (vanaf dat moment de laatst overgeblevene, Last Man Standing, van het zogenoemde Million Dollar Quartet na het eerdere overlijden van Elvis Presley, Carl Perkins en nu dus Johnny Cash). Lewis sluit af met het nummer Will The Circle Be Unbroken, het origineel waar Daddy Sang Bass op is gebaseerd. Kippenvel.
Een indrukwekkende uitvoering. De cirkel is rond. Moge Johnny Cash rusten in vrede.
Peter Kassenaar
-- 12 september 2011


Home of the Blues

Tags: | Categories: Muziek
E-mail | Permalink | Reacties (0) | Post RSSRSS comment feed

´Crooning´is een muziekstijl die natuurlijk vooral in verband wordt gebracht met wat oudere mannen, in pak en vlinderdas, zwoele avonden en koffiebruine stem. Frank Sinatra, Bing Crosby, Dean Martin. Dat soort types.

Enter Norah Jones.

norah jones

Als er toch gekozen moet worden in de categorie Female Crooning Singers is zij een van mijn favorieten (er hoeft niet gekozen te worden in die categorie natuurlijk, die verzin ik ter plekke). Altijd beheerst, altijd laid back. Fantastische beheersing van haar stem. En een genot om naar te kijken natuurlijk.

Kijk en luister bijvoorbeeld eens naar Home of the Blues, uitgevoerd op het Johnny Cash tribute concert.


-- Peter Kassenaar
9 september 2009

[disclaimer: dit bericht is geschreven in Windows Live Writer, als voorbeeld en testbericht bij het Handboek Windows 7, dat binnenkort verschijnt. Je vindt een screenshot op pagina 300 of daaromtrent :-)]